Po snídani jsme vyrazili za historií. A protože jsme v Ohridu, nemuseli jsme ji hledat nijak složitě – tady na člověka čeká doslova za každým rohem. První zastávkou byl Robevův dům, krásná historická stavba z 19. století, postavená v tradičním osmanském stylu. Dnes slouží jako muzeum a hned na úvod nám připomněla, že dnešní program rozhodně nebude patřit mezi ty, při kterých člověk jen sedí a poslouchá. Pokračovali jsme ke kostelu svaté Sofie, jednomu z nejvýznamnějších byzantských chrámů na Balkáně, a odtud už naše kroky směřovaly k místu, které děti zajímalo možná ještě o něco víc – k antickému divadlu. Děti si amfiteátr rovnou vyzkoušely – zinscenovaly a natočily své vlastní vystoupení. Ne každý může říct, že si zahrál v helénistickém divadle pod širým nebem, takže palec nahoru. Pak jsme pokračovali dál za dalšími ohridskými památkami. Navštívili jsme také kostel svaté Marie a zamířili na Plaošnik, kde působil svatý Kliment Ochridský. Právě zde v 9. století učil své žáky a místo je dodnes spojováno s počátky slovanského písemnictví a vzdělanosti. Jinými slovy: kdybychom hledali místo, kde má škola opravdu dlouhou tradici, tady bychom byli na správné adrese. Jedním z vrcholů dopoledne byl samozřejmě také kostel svatého Jana v Kaneu, který stojí na skalnatém útesu nad jezerem. Výhled byl přesně takový, jaký člověk zná z fotografií a pohlednic.
Po několika hodinách chůze přišel čas na dopravní prostředek, který měl mezi účastníky výrazně vyšší podporu než další cesta pěšky. Zpátky do města jsme se tedy vydali lodí. A nutno dodat, že Ohrid z hladiny jezera vypadá možná ještě lépe než ze souše.
Po obědě jsme už historické památky na chvíli nechali odpočívat a vyrazili znovu k jezeru. Navštívili jsme pláž, prošli se podél vody a konečně přišel i prostor na obyčejné nicnedělání, pozorování okolí a užívání si atmosféry tohoto výjimečného místa. A jak nejlépe zakončit den u Ohridského jezera? Samozřejmě společným posezením při západu slunce.
Na jeden den docela slušný výkon. :-)

По појадокот тргнавме во потрага по историјата. А бидејќи сме во Охрид, и не моравме многу да ја бараме – тука буквално нè чека зад секој агол. Првата станица ни беше Куќата на Робевци, прекрасна историска градба од 19 век, изградена во традиционален османлиски стил. Денес е музеј и уште на самиот почеток ни покажа дека денешната програма сигурно нема да биде од оние во кои само се седи и се слуша. Продолживме кон црквата „Света Софија“, еден од најзначајните византиски храмови на Балканот, а оттаму патот нè одведе кон место кое можеби уште повеќе ги заинтересира децата – Античкиот театар. Децата веднаш решија да го испробаат амфитеатарот како вистинска сцена – сами подготвија, изведоа и снимија свое претставување. Не може секој да каже дека настапувал во хеленистички театар под отворено небо, така што – палец нагоре! Потоа продолживме кон уште неколку охридски знаменитости. Ја посетивме и црквата „Света Богородица“, а потоа се упативме кон Плаошник, местото каде што дејствувал свети Климент Охридски. Токму тука, во 9 век, ги подучувал своите ученици, а местото и денес е тесно поврзано со почетоците на словенската писменост и образование. Со други зборови, ако баравме место каде што училиштето има навистина долга традиција, тука ќе бевме на вистинската адреса. Еден од најубавите моменти во претпладневната програма, секако, беше и црквата „Свети Јован Канео“, која се издига на карпата над езерото. Погледот беше токму онаков каков што човек го знае од фотографиите и разгледниците. По неколку часа пешачење, конечно дојде време за превозно средство кое меѓу учесниците имаше многу поголема поддршка од идејата да продолжиме пеш. Затоа назад кон градот се вративме со брод. А мора да признаеме дека Охрид од езерото можеби изгледа уште поубаво отколку од копно. По ручекот им дадовме малку одмор на историските знаменитости и повторно се упативме кон езерото. Ја посетивме плажата, се прошетавме покрај водата и конечно имаше време и за едноставно уживање, набљудување на околината и впивање на атмосферата на ова прекрасно место. А како најубаво да се заврши еден ден покрај Охридското Езеро? Секако, со заедничко дружење додека го гледавме зајдисонцето.
За еден ден – сосема солиден учинок. :-)